Short Fiction*- How To be a MAN in 3 days! [4th Step] (1)
posted on 13 Feb 2009 19:29 by wipcream-zoda in kyumin
Short Fiction :: How To be a MAN in 3 days! [4th Step]
Couple :: KyuMin or MinKyu Feat HyukCin or CinHyuk
Warn :: ขอให้อ่าน Talk ให้จบนะคะ ^.^
-------------------------------------------------------------------------
How To be a MAN in 3 days! 3rd Step
ภารกิจทำตัวแมนภายใน 3 วัน : วันที่ 2 (ตอนที่ 1)
“คยูฮยอน....” มือขาวๆสะกิดเพื่อนข้างตัวเบาๆ
“ซองมิน.....” ร่างสูงด้านข้างก็ยังคงพร่ำเพ้อต่อไป
“คยูฮยอน....” อึนฮยอคจึงคงทำหน้าที่เพื่อนรักต่อไปโดยการเรียกสติเพื่อนเกลอกลับมา
“ที่รักจ๋า~” แต่ดูแล้วมัน ก็ยังคงพร่ำเพ้อเรียกชื่อคนที่มันรักไม่หยุด
กูชักหมดความอดทนแล้วนะว้อย ไอ้บื้อ?
พลั่ก!!!!
“แอร๊กกกกกกกกกกกกก ไอ้ไก่เพื่อนยาก ตัวเหยียบเท้าเค้าทามมายอ่า ฮือออ~” เสียงร้องเจ็บปวดยังกับควายออกลูกดังออกมาจากปากร่างสูง หยดน้ำตาไหลปริ่มๆที่ขอบตาร้อนผ่าว ดูแล้วมัน....
“อาจารย์เรียกแกตอบเว้ย ตอบดิ อาจารย์โหดนะมึง” เจ้าไก่กระซิบข้างหูคยูฮยอนเบาๆ พลางขยี้เท้าที่กดน้ำหนักลงไปบนเท้าของอีกคน
“แอร๊กกกกกก เอาตีนไก่ออกปายยยย เค้าเจ็บ ฮึก T^T “
“คยูฮยอน อึนฮยอค โดนทำโทษ ออกไปคาบไม้บรรทัดหนาห้องเรียนจนกว่าจะหมดคาบ!!!”
นั่นประไรไม่ทันขาดคำ ผมกับเจ้าบื้อเพื่อนยาก ก็โดนอาจารย์แจจุงสุดสวยแต่โหดชิบ
ไล่ออกไปยืนทำท่าทางน่าอายข้างนอกห้อง กูบอกว่าจารย์โหดก็ไม่เชื่อออออ ไอ้คยู!!!!!
และแล้วผมกับเจ้าคยูที่มัวแต่พร่ำเพ้อถึงเมียสุดที่รัก ก็ต้องเนรเทศตัวเองมายืนคาบไม้บรรทัดหน้าห้องเรียน
ชิ! อาจารย์แจจุงคิดว่าพวกผมเป็นเด็กอนุบาลรึไง หึ ผมเปล่านะ แต่ไอ้คยูอะ ไม่แน่ ไอ้นี่สมองมันยิ่งย้อนวัยอยู่
(อ้าวไก่ ไหงมาด้วยกันแล้วเผากันเองละ?)
ผมกับไอ้คยูเพื่อนยากจึงจำยอมต้องคุกเข่าให้เด็กนักเรียนหญิงที่เดินผ่านไปมาหัวเราะเยาะเอา
โอยยยย เสียเรตติ้งหมดครับ สุดหล่อ?แบบอึนฮยอคต้องมาโดนสาวๆทั้งโรงเรียนหัวเราะเยาะเอาเนี่ย เฮ่อ
(เจียมมั่งไม๊ไก่ มีเจ๊ฮีชอลคนเดียวไม่ชอบ อยากเป็นไก่ย่างเกลือเร๊อะ = =)
“อึนฮยอค.....” นั่นไงครับในที่สุดมันก็จำชื่อผมได้ นอกจากคำว่า ที่รักกับซองมิน มันก็พูดคำอื่นได้แล้ว ฮูเร่ๆ
“ว่าไงวะ ทีเมื่อกี๊ เรียกตั้งนานไม่ยอมตอบ เป็นไงละ โดนทำโทษเลย” ผมสะบัดหน้าใส่มัน พลางเขวี้ยงไม้บรรบัดในมือออกไปอย่างโมโห
“เพราะแกเลยไอ้อึนฮยอค ทำให้เค้าต้องอับอายต่อหน้าที่รัก ฮือออ”
อ่อก แค่กๆ ใครก็ได้ครับช่วยไก่สุดหล่อที ผมกำลังโดนไอ้บื้อเพื่อนเกลอมันบีบคอ แอ่ก แค่กๆ
“อ่อยอูอ่อน (ปล่อยกูก่อน)~~~” มันยังบีบคอผมไม่เลิก
“ไอ้รุ่นพี่ฮันเกิงคนจีนนั่นก็อีกเหมือนกัน ฮืออออ ใจร้ายกันทั้งนั้น ไม่มีใครรักคยูฮยอนเลย”
“อ่อยอู๊ (ปล่อยกู๊)~~~~~” ผมใกล้จะหมดลมหายใจแล้วละครับ ฮ่วย ปล่อยสักทีสิวะ แกอยากเห็นเพื่อนตายรึไง -*-
“อ๊ะ ขอ ขอโทษ อึนฮยอค เค้าไม่ได้ตั้งใจ” เหมือนมันจะได้สติขึ้นมา ปล่อยมือออกจากคอผม แล้วมานั่งทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมสำนึกผิดแทน ก็แหงละครับ หน้าผมเขียวขนาดนั้น ถ้ามันยังเลิกบีบคอผมละก็ มีหวังผมได้เป็นกลายเป็นซากไก่แน่ๆ
ว่าแต่ ไอ้คยูเพื่อนยาก นี่มือหรือตีนวะทีบีบมา แรงควายจริงๆ -*-
มือขาวๆของผมจัดการสำรวจบริเวณรอบคอตัวเองอย่างละเอียด ก็ยังดีที่มันยังเป็นแค่รอยแดงๆ
ก็รอยมือมันแหละครับ เฮ่อ ก็เห็นนั่งทำตาเยิ้มอารมณ์ดี ก็นึกว่าพี่ซองมินจะโอเคกับมันแล้ว
“ตกลงมีไรวะ!” ผมขึ้นเสียงกับมันเล็กน้อย ด้วยความที่ยังเคืองๆมันอยู่
“ก็คือเรื่องมันเป็นแบบนี้....”
และแล้วมือหนาๆและสากๆ ของมันกจัดการป้องปากกระซิบเรื่องลับสุดยอด!!!! ของมัน
ไม่ต้องกลัวหรอกครับ ก็เหตุการณ์ที่มันเกิดขึ้นเมื่อวานให้ผมฟังอย่างละเอียด...
ทุกช็อต...
ทุกตอน...
ไม่ต้องใช้แสตนอิน
ไม่มีตัวแสดงแทน
ก็เพราะว่ามันแปลงร่างด้วยตัวของมันเองนะสิ พับผ่า!
นี่รุ่นพี่ฮันสอนอะไรมึงไปวะคยู กูย้ำนักย้ำหนาแล้วเชียวว่าให้สอนศิลปะป้องกันตัวแบบจีน
เออ กูผิดเอง ทื่ลืมไปว่า พี่เค้าเป็นคนจีน การสื่อสารอาจจะพลาดกันได้ เฮ่อ....
น่าสงสารแกจริงๆ ไอ้คยูเพื่อนรัก ก้ากๆๆๆๆๆ (สงสารแล้วหัวเราะทำไม)
“ก้ากๆๆๆๆๆ แล้วมึงก็ทำแบบนั้นเร๊อะ ไอ้คยู ก้ากๆๆๆ เซ่อ ซื้อบื้อไปรึป่าววะ ก้ากๆๆๆๆๆ”
ผมยังคงหัวเราะไม่หยุด โชว์เหงือกแดงๆ ฟันขาวๆให้มันได้ยลเป็นขวัญตา
ผมบอกแล้วไงครับ ว่าผมสงสารมันจริง หึหึ ก้ากๆๆๆๆๆๆ
“เอาเหอะ ไม่คิดจะช่วยเค้าก็อย่ามาหัวเราะ ชิ” ดูดู๊ดู ดูมันทำ ช่างกล้า มาจิ๊ปากใส่ผม แล้วสะบัดหน้างอน
“แล้วตกลง ยังอยากจะแมนอยู่อีกปะ?” ผมถามมันทีเล่นจริง พยายามกลั้นหัวเราะเต็มที่
“อยากสิ! ช่วยเค้าอีกรอบน้า นะ คยูขอ....?”
อึ๋ย เห็นมันทำตาหวานเยิ้มใส่แล้ว แอบแหยงมันลึกๆ เฮ่อ มันคงแมนได้หรอกนะ
ตราบใดที่มันยังทำตัวแบบนี้อยู่เนี่ยเห็นทีผมคงต้องถีบมันไปเป็นเมียพี่ซองมินแทนซะแล้ว
“เออ ก็ได้เว้ย เห็นแก่เพื่อนนะเว้ย จะช่วยอีกครั้งละกัน”
“ฮึก อึนฮยอค.... ซารางเฮโยยยยยย~~~~~”
เครียดละครับงานนี้ มึงไม่ต้องขอบใจกูขนาดนั้นก็ได้นะ ไอ้ทำท่าทางหัวใจซารางเฮ แล้วช้อนสายตามองผมแบบนั้น
หึ ก็เป็นแบบที่พวกนักร้องในทีวีชอบทำเนี่ย กูขอร้อง อย่าทำเลย~~~ T^T ไม่ได้เข้าก็หน้ามันเล้ยยยยยย
ไม่เจียมจริงๆให้ตายเถอะ เพื่อนใครวะ -*-
“เดี๋ยวแกรอแป้บบบบ ขอโทรปรึกษารุ่นพี่ก่อน”
“ระ รุ่นพี่ไหนอ๊ะ???” มันมองผมอย่างระแวง สายตาลอกแลกมองซ้ายมองขวา
“เออ เอาหน่า ไม่ใช่รุ่นพี่ฮันเกิงหรอก ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวมา”
ว่าแล้วผมก็จัดการกดปุ่มโทรหารุ่นพี่บางคนที่ผมนึกถึงได้ในตอนนี้
แล้วก็คิดว่าน่าจะช่วยคยูเพื่อนรักของผมได้.....
ตรู๊ด~~~
“รุ่นพี่เยซองหรอครับ ผมอึนฮยอคนะครับ พอดีมีเรื่องอยากปรึกษาพี่”
“.........................”
“โอคครับพี่ งั้นเดี๋ยวผมไปหารุ่นพี่เลยนะครับ” ผมกดวางโทรศัพท์ หันมามองเพื่อนเกลอที่นั่งทำหน้าฉงน -*-
“เฮ่ย! ไอ้คยู ดูต้นทางดีๆนะเว้ย เดี๋ยวขอพี่ไก่สุดหล่อแว้บไปจัดการธุระสำคัญให้แกก่อน” ผมบอกมันไปอย่างงั้น ก่อนจะฝากฝังมันให้ดูต้นทาง เพราะผมต้องชิ่งไปทำธุระสำคัญให้มัน
“แต่.... เค้ากลัว อาจารย์แจจุงง่า~~~ อึนฮยอคจ๋า” ผมหนะ ละเหี่ยใจกับมันจริงๆ
“จะกลัวอาจารย์แจจุง หรืออยากจะแมนเพื่อเมีย เลือกมา!”
ได้ผลครับทันทีที่ผมยื่นคำขาด ไอ้คยูเพื่อนยากมันก็รีบพยักหน้าทันที แหม น่าจะมอบโล่ให้มันนะครับ
เพื่อเป็นเกียรติยศแก่วงศ์ตระกูลของมัน โล่โจคยูคนรักเมียดีเด่น
ว่าแล้วผมก็แว่บออกมาจากจุดที่โดนอาจารย์แจจุงทำโทษอยู่ เพื่อไปทำธุระอันสำคัญยิ่งให้มัน
เอาละวะ สู้เพื่อเพื่อนสุดที่รัก ไอ้คนรักเมียสักครั้ง สู้โว้ย!
เวลาพักเที่ยง.....
ผมได้แต่นั่งมองกับข้าวตรงหน้าอย่างหมดอาลัยตายอยาก ให้ตายสิ กินอะไรก็ไม่อร่อยเลยสักนิด
ในใจของผมว้าวุ่นไปหมด เอาแต่นึกถึงใบหน้างามๆของน้องหน้ามน? ของผม
แม่ยอดรักของโจคยูฮยอน... ซองมิน~ ^____^
“เฮ่อ กินข้าวคนเดียวไม่อร่อยเลยอ๊ะ อึนฮยอคไปไหนก็ไม่รู้” ผมนั่งบ่นคนเดียวเป็นหมีกินผึ้ง
“อยากกินข้าวกับที่รักจัง T^T” นั่งมองจานข้าวของตัวเองตาปริบๆ
ก็แหงสิครับ ก็ผมเล่นโดนที่รักไล่ออกมาจากห้องเรียนซะขนาดนั้น เล่นทำเอาผมหน้าชา
แต่ก็อย่างที่ใครๆว่าละครับว่าผมมันหน้าหนา ผมก็เลยพยายามพะเน้าพะนอให้ที่รักไปกินข้าวกลางวันด้วย
แต่ทว่า เมื่อผมได้ยินน้ำเสียงใสประกาศิตยื่นคำขาดออกมา ทำเอาผมต้องเบรคตัวโก่งหยุดความคิดเดี๋ยวนั้นเลย
“โจคยูฮยอน ถ้านายยังมาใกล้ฉันอีก ฉันจะไม่รับผิดชอบชีวิตนายอีกต่อไป!”
ก็นั่นแหละครับ แค่พี่ซองมินเอ่ยปากมาว่า อยากทิ้งผม ไม่รับผิดชอบผม
ทั้งๆที่เราก็ได้เสียเป็นเมียผัว เอ้ยผัวเมียกันแล้วแท้ๆขนาดนั้น ผมก็เลยต้องหยุดตามตื้อ
แล้วก็มานั่งคอตกกินข้าวเที่ยงคนเดียวนี่แหละ...
ฮึ่ย แต่โจคยูฮยอนไม่ยอมแพ้หรอก!
อย่างน้อยพี่ซองมินก็เลิกเรียกผมว่าไอ้บื้อแล้ว อย่างน้อยที่รักก็เรียกชื่อผมแล้ว
ผมจะมาท้อแท้เพราะเรื่องบางเรื่องไม่ได้ ฮึ่ย! คยูฮยอน ไฟท์ติ้ง
ผมนั่งทำท่าไฟท์ติ้งพร้อมทั้งปฏิญาณตนต่อหน้าอาหารเที่ยงสุดแสดเย็นชืดตรงหน้าผม
ก่อนจะเริ่มหยิบตะเกียบคีบอาหารที่ถูกทิ้งไว้จนไม่น่าทานขึ้นมากิน....
แต่ทว่าสายตาของผมก็เหลือบไปเห็น....
ภาพบาดตาบาดใจเข้าจนได้ ฮึ่ย ไอ้คนตัวสูงที่มันโอบเมียผมคนนั้นมันเป็นใคร!!!
บังอาจที่สุด ที่รักก็นะ เมื่อวานก็ม่อสาวโรงเรียนอื่น วันนี้ยังยอมให้ผู้ชายอื่นแตะเนื้อต้องตัวอีก
ที่รัก หลายใจ คยูฮยอนรับไม่ได้ ฮืออออออออ T^T
ก่อนที่ผมจะเสียสติไปมากกว่านี้ เพราะไอ้หล่อหน้ามนที่มันนั่งกินข้าวข้างๆภรรยาของผม
เจ้าอึนฮยอคก็โผล่หัวมาพอดี ฮึ่ย ผมอยากเข้าไปแสดงความเป็นเจ้าของจะขาดใจตายแล้ว
แต่ด้วยคำพูดของที่รัก.... ทำให้ผมต้องข่มใจ T^T
เค้าน้อยใจนะ รู้รึกเปล่า ซองมิน..... ฮือออออ
“เฮ่ยไอ้คยู ฉันหาวิธีให้แกแมนได้แล้ววะ”
น้ำเสียงของอึนฮยอคเพื่อนเกลอเบนความสนใจของผมได้ทันที ตาของผมลุกวาว หางกระดิก? ดิ๊กๆ
ด้วยความดีใจประหนึ่งจะได้พี่ซองมินมาครอบครองอีกรอบ (แกคิดไรเนี่ย = = )
“จริงหรอ วิธีไหนอ๊ะ เค้าอยากรู้” ผมรีบถามมันกลับทันทีด้วยความตื่นเต้น
“เฮ่ย ใจเย็นดิวะ แต่วิธีนี้เนี้ย มันต้องแลกมาด้วย เลือดเนื้อและชีวิตเชียวนะเว้ย” สีหน้ามันจริงจังมาก
ผมเพ่งมองภาพบาดตาบาดใจตรงหน้าด้วยความคับแค้นใจที่เห็นเมียตัวเองไปหัวเราะกับคนอื่นที่ไม่ใช่ผม
ผมกันกลับมาแตะบ่าเพื่อนรักด้วยความมุ่งมั่น ฮึ่ม ครั้งนี้ ผมจะยอมพลีกาย เอ้ย พลีชีพเพื่อที่รัก!
“เค้ายอม.... เพื่อให้เมียจ๋ายอมรับ เค้าทำได้ทุกอย่าง บอกเค้ามาเลยเจ้าไก่” เอ่อะ หนักแน่นจริงๆ -*-
“ดีมาก แกเห็นโต๊ะนั้นไหม” ผมเบนสายตาไปยังโต๊ะตัวที่เพื่อนผมว่า
“อืมเห็น....”
“แกต้องไปท้าชกกับรุ่นพี่ที่นั่งอยู่โต๊ะนั้น” เจ้าไก่กระซิบข้างหูผมด้วยความมุ่งมั่น
“อืม โอเค........” ผมตอบไปแบบไม่คิดมาก
แต่แล้ว....
“เย้ย! เจ้าไก่ มันจะดีหรอ นะ นั่น รุ่นพี่คังอิน ประธานชมรมมวยเชียวนะ” แค่คิดผมก็ตัวสั่นไปด้วยความกลัวแล้วละครับ
“ดีสิวะ ดีที่สุด เดี๋ยวแกเดินไปท้าดวลกับรุ่นพี่คังอิน เสียงดังๆนะเพื่อน ข่มไอ้หน้าหล่อที่มันนั่งข้างๆพี่ซองมินไปเลย”
“ตะแต่ว่า รุ่นพี่คังอิน เค้าคงสู้ไม่ไหวอ่าตัวเอ๊งงงงง T^T” แหงละครับ ยังไม่ต้องท้าดวลชกกัน แต่เรียกชื่อ ผลก็ออกมาแล้วละครับว่าใครแพ้ใครชนะ แถมผมยังมีสิทธิถูกน็อคด้วยอีกต่างหาก
“ก็ตามใจ เชิญแกมองพี่ซองมินกับไอ้หน้าขาวชีวอนต่อไปละกันนะ เลือกละกัน ว่าจะยอมให้มันลวนลามเมียแกต่อ หรือจะยอมพลีชีพเพื่อพิสูจน์รักแท้”
ผมหันไปมองโต๊ะตัวนั้นอีกครั้ง พลางเห็นไอ้รุ่นพี่หน้าขาวที่ชื่อชีวอนที่เจ้าไก่เพื่อนรักมันบอก
กำลัง O_o กำลัง.... กำลัง โอบเอวเมียผม พลางยื่นหน้าเข้าไปกระซิบที่หูพี่ซองมินเบาๆ
โอ้ยยยยย เมียจ๋า ปฏิเสธมั่งสิจ๊ะ เล่นชู้กับชายอื่นไม่ดีนะ ฮืออออ T^T คยูฮยอนอยากตาย ฮือออ
ทีกับเค้านะ ทำแมนใส่ยังโง้นบ้างอย่างงี้บ้าง แต่กับไอ้หน้าขาวชีวอนนั่น ทำไมถึงได้ยอมเอ๊ายอมเอา!
อยากจะเคะก็มาเคะให้ผมคนเดียวสิ (ใครจะสู้รัศมีเคะแกได้ห๊ะคยู!) ทำไมต้องไปทำแบบนั้นกับคนอื่น T^T
และแล้ว เลือดในกายของผมก็สูบฉีดอย่างแรง ฮอร์โมนแห่งความแมนเริ่มพลุ่งพล่านในร่างกายผม
ผมก็ตัดสินใจได้แล้ว ศึกครั้งนี้ พลีชีพเพื่อเมีย ผมจะหล่อและแมนไม่แพ้ไอ้หน้าขาว!
ผมเดินอาดๆ ไม่สนใจใครทั้งสิ้น ไปที่โต๊ะของรุ่นพี่คังอิน ที่มีรุ่นพี่คังอินกับรุ่นพี่หัวแดงๆอีกคนที่ผมไม่รู้จักชื่อนั่งอยู่
ปัง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ผมทุบโต๊ะเสียงดังลั่นโรงอาหาร ได้ผล เพราะสายตาทุกคู่ กำลังมองมาที่ผมอย่างสนใจ
ผมหันไปมองเพื่อนรักนิดๆ ก่อนจะเห็นมันทำท่าไฟท์ติ้ง ส่งกำลังใจมาให้ผม ขอบคุณนะเจ้าไก่ ฮือ T^T
ผมหยุดยืนที่โต๊ะเป้าหมายอย่างมุ่งมั่นและตั้งใจ ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร
ผมจะต้องพิสูจน์ความแมน และความรักที่มีต่อสุดที่รักของผมให้ได้
ผมก้มหัวให้บุคคลที่กำลังกินข้าวอย่างมีความสุขบนโต๊ะครั้งหนึ่ง…
ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมา ผมเห็นรุ่นพี่คังอินทำหน้างง ที่อยู่ๆผมก็เดินมาหา แล้วมาทำท่าทางแปลกๆใส่....
ผมหันไปมองรุ่นพี่อีกคนที่นั่งโต๊ะเดียวกันกับรุ่นพี่คังอิน ก่อนจะก้มหัวแสดงความเคารพอีกเหมือนกัน
รุ่นพี่คนนั้นยิ้มให้ผมอย่างใจเย็น แววตาสื่อความนัยแปลกๆ
แต่ผมก็รู้สึกถูกชะตากับพี่คนนี้มากกว่าพี่คังอินเสียอีก
“รุ่นพี่คังอินครับ กรุณาเป็นคู่ชกมวยกับผมด้วยนะครับ!” เอ่ยออกไปแล้ว ผมเหลือบมองโต๊ะด้านหลัง แอบเห็นสายตาของที่รักมองมาด้วยความตกใจ
“มีเหตุผลอะไรที่ ฉันต้องขึ้นชกกับนาย” น้ำเสียงอันทรงพลังเอ่ยถามผม โจคยูเอ้ยยย ขาสั่นไปหมดแล้ว แต่ผมจะมาหยุดตอนนี้ไม่ได้
“เหตุผล ก็คือ ผมต้องการพิสูจน์ให้ใครคนหนึ่งได้เห็น ว่าผม ก็สามารถชนะมวยรุ่นพี่ได้ครับ”
ผมได้ยินเสียงที่รักครางชื่อของผมออกมาแผ่วเบา ขนาดไอ้หน้าขาวชีวอนยังมองผมอย่างตกใจ
ผมจ้องหน้าขาวๆของมันอย่างไม่ลดละ พลางส่งสายตาเตือน เมียคยู ใครก็ห้ามแตะว้อย!!!!
“อ่อนๆ แบบแก ริจะมาชกมวยกับประธานชมรมมวยแบบฉันหรือไง”
“กลับบ้านไปซักผ้าอ้อมไป ไอ้หนู” รุ่นพี่คังอินปฏิเสธที่จะขึ้นชกกับผม แถมยังไม่สนใจผม ก้มหน้าก้มตาสูดเส้นรามยอนต่อไป ประหนึ่งรามยอนถ้วยนี้เป็นอาหารอันโอชะยังไงยังงั้น
“รุ่นพี่ครับ กรุณาเถอะครับ ผมขอร้อง” ทำไมนะ ผมถึงได้สัมผัมถึงความมาดแมนของตัวเองได้ขนาดนี้ (ชมตัวเองได้อีกนะแก)
“ถ้านายอยากชก เย็นนี้เจอกันที่สนามมวย ในโรงยิม 6 โมงตรง” ไม่ใช่เสียงของพี่คังอินอย่างที่คิด แต่กลับเป็นเสียงของรุ่นพี่อีกคน
“เยซอง.... นายจะให้ฉันชกกับไอ้อ่อนนี่ทำไมวะ เสียอารมณ์หมด” พี่คังอินมองรุ่นพี่คนที่รับปากผมด้วยสายตาอ้อนวอน -*-
“ก็ชกกับเด็กหน่อยมันจะเป็นไรไปคังอิน นายไม่เห็นจะต้องกลัวนี่” เยซองพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก ทำเอาพี่คังอินต้องตอบรับคำท้าของผมอย่างเสียมิได้
“เออ ชกก็ชกวะ ไอ้หนูบอกไว้ก่อน ถ้าแพ้น็อคอย่าหาว่าคังอินไม่เตือนนะเว้ย” และแล้วพี่คังอินก็หันไปสนใจกับชามรามยอนต่อ -*-
“อ่อ นายหน่ะ โจคยูฮยอนใช่ไหม? ตอนบ่ายให้ไปหาฉันที่สนามมวย” พี่เยซองหันมาพูดกับผม
“ผะ ผมหรอครับ” ผมชี้ไปที่ตัวเองอย่างงุนงง พี่เค้ารู้จักชื่อผมได้ยังไงกัน หรือว่า.... นี่จะเป็นแผนของไอ้ไก่เพื่อนเลิฟ
“นายจะขึ้นชกกับคังอินโดยที่ไม่รู้อะไรเลยไม่ได้ เดี๋ยวฉันจะเป็นพี่เลี้ยงให้นายเอง”
รุ่นพี่เยซองยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน พลางเดินมาแตะที่บ่าผมให้กำลังใจผม
“ไม่ต้องกลัว อึนฮยอคมาขอให้ฉันช่วยนาย” เสียงกระซิบจากพี่เยซองทำให้หัวใจผมชื้นเล็กน้อย
“ขอบคุณครับรุ่นพี่” ผมหันหลังไปมองเจ้าไก่เพื่อนรัก พลางเห็นมันยักคิ้ว ชูนิ้วโป้งให้
ขอบใจมากอึนฮยอคเพื่อนรัก~~~~
ผมหันไปมองที่รักที่นั่งมองผมด้วยความอึ้ง แต่ทว่าพอที่รักเจอสายตาอันแน่วแน่ของผม
ที่รักก็กลับหน้าแดงเรื่อขึ้นมาซะอย่างนั้น หึ วันนี้แหละ โจคยูจะต้องพิสูจน์ให้ที่รักรู้ให้ได้! ว่าเค้าอะ แมนจริงๆนะตัวเอง~
“เฮ่ยนี่ซองมิน เด็กแกบ้าไปแล้วหรอวะ ดูดิ ไปท้าต่อยตีกะไอ้คังอินอะ”
“ไม่รู้มัน ไม่อยากจะสนใจ โดนน็อคตายไปเลย ชิ” ซองมินแกล้งสะบัดหน้าไม่สนใจ อา ทำไมต้องแกล้งด้วยละเนี่ย!
“เฮ่ย สงสารมันออกน้า ถ้าแพ้หน่ะ ท่าทางมันคงอยากให้แกเห็นว่ามันแมนแน่ๆวะ”
“ไม่สน แล้วก็ไม่คิดจะสนด้วย ทงเฮวันนี้นายพูดมากผิดปกตินะ -*-“
แหม แกล้งบอกว่าไม่สนใจ แต่ทำไม๊ทำไม สายตาที่ส่งไปยังแผ่นหลังของเด็กที่นั่งอีกโต๊ะนึงนี่มัน
ออกอาการเป็นห่วงจริงจังอย่างงั้นละเนี่ย เฮ่อ.......
บ่ายโมงตรง เวลาสำคัญ!
ผมสาวเท้าเข้าไปในโรงยิม ก่อนจะเพ่งมองหาสนามมวย และแล้วในที่สุดผมก็เจอ.. ฮิ้ว~
ผมรีบเดินกึ่งลากเจ้าไก่เพื่อนเกลอไปยังจุดหมาย แหมอุตส่าห์ขอร้องให้มันมาเป็นเพื่อนด้วยทั้งที....
ขืนถ้าผมเข้าไปคนเดียวอีกเหมือนตอนไปชมรมของพี่ฮันเกิงแล้วละก็
มีหวังโจคยูฮยอนคนนี้ได้ ใจแตกอีกรอบแน่แท้ โฮก (ไอ้โจแมนเว้ยแมน)
ก็แหม สนามมวยก็ต้องมีรุ่นพี่หล่อๆ หุ่นดีๆเยอะละสิ
แต่ไม่ได้ๆๆ โจคยูต้องท่องไว้ เพื่อที่รัก เพื่อที่รัก สาธุ~
“ไง คยูฮยอน ตรงเวลาดีนี่” พี่เยซองคนนั้น เอ่ยทักทายผมอย่างเป็นกันเอง
“เอ่อ คะ ครับ.....” ผมก้มหัวเล็กน้อย
“อึนฮยอคเล่าให้ฉันฟังหมดแล้วนะ นายอยากจะแมนให้ซองมินเห็นใช่ไหม”
“อ่า.....เค้า! (พลั่ว!) เอ้ย ผมอยากแมน ฮะ” เจ้าไก่มันตบหัวผมเตือนสติ ผมแอบหันไปมองมันเคืองๆเล็กน้อย
“งั้น เดี๋ยวเยซองคนนี้จัดให้เอง นายหน่ะ ไม่ต้องไปกลัวคังอินหรอก ถ้านายตั้งใจจริง นายชนะมันแน่ๆ”
เอาอีกแล้วสิครับ รุ่นพี่ตบบ่าของผมให้กำลังใจ ทำให้ผมรู้สึกตื้นตันใจอีกครั้ง
จนอยากจะปล่อยโฮออกมาเสียเหลือเกิน... แต่ไมได้ครับผมจะทำตัวให้ดูอ่อนแออีกไม่ได้แล้ว
ผมจะต้องปกป้องที่รักจากไอ้หน้าหล่อตัวอันตรายให้ได้ ฮึ่ย! โจคยูฮยอน ไฟท์ติ้ง!
และแล้วผมก็เริ่มเก๊กแมนอีกครั้ง....
“แล้วรุ่นพี่จะสอนอะไรผมบ้างละครับ”
“อืม งั้นตามฉันมา รับรองนายชนะแน่”
อีกแล้วครับท่าน และแล้วผมก็ต้องเดินตามพี่เยซอง เพื่อไปเตรียมตัวเรียนหลักสูตรเร่งรัด
การชกมวยพิชิตใจเมียอีก เฮ่อ.....ผมได้แต่มองตาเพื่อนรักไอ้ไก่ตาละห้อยอย่างอาลัยอาวรณ์
เจ้าไก่เพื่อนเกลอ ปล่อยให้เค้าเผชิญชะตากรรมบนโลกใบนี้คนเดียวอีกแล้วนะ T^T
แต่ก็เอาเหอะ ผมเห็นมันทำหน้าให้กำลังใจผม (รอบที่ร้อย) ผมก็ค่อยเบาใจหน่อย
อย่างน้อย พี่เยซองคนนี้ คงไม่มีปัญหาเรื่องการสื่อสารเหมือนพี่ฮันเกิงเป็นแน่แท้
คยูฮยอนไฟท์ติ้ง!!!
โปรดติดตามตอนต่อไป...
TBC